Chapter 6: Friends

Z niedowierzaniem śledził oddalającą się sylwetkę dziennikarki. Wczoraj starał się przewidzieć jej reakcję, ale nawet przez chwilę nie przypuszczał, że sprawy przybiorą taki obrót. Każdy scenariusz, który przychodził mu na myśl, kończył się wylewną reakcją Sakury. Piskiem radości, podskokami albo nagłym uściskiem, ale nie chłodną, jednozdaniową wypowiedzią. Przez ten czas, kiedy udawali parę bardzo się do nich zbliżyła, więc propozycja Hinaty powinna była ją ucieszyć, dlatego tym trudniej było mu zrozumieć co właściwie się stało. Zastanawiał się czy na świecie jest jakiś mężczyzna, który jest w stanie zrozumieć kobiety.

            Odruchowo wstał z krzesła, chcąc dołączyć do „partnerki”, ale ledwo wykonał pierwszy krok, poczuł na ramieniu delikatny uścisk. 

— Ja pójdę — wtrąciła stanowczo z uśmiechem na twarzy Hinata. — Wy będziecie mogli obgadać w tym czasie interesy, najwyższa pora zająć się firmą Sasuke, ona zrozumie i poczeka, tak jak ty, kiedy wyjechała, aby pisać reportaże z podróży — po czym nie czekając na jego komentarz, z uśmiechem na ustach, ruszyła żwawym krokiem na poszukiwanie Sakury.

Uchiha wzdychając ciężko z powrotem zajął swoje miejsce przy stole, kątem oka zerkając co chwilę za siebie. 

Nie mogła go tutaj zostawić, prawda? Nie mogła zrezygnować, bez powiedzenia mu chociaż słowa. Nie mogła go zawieść… 

To dlaczego czuł się nieswojo? 

— W sumie Hinata ma rację. Twoja ostatnia kampania to istna klapa. Chłopie steki razy tłumaczyłem ci, że potrzebujesz czegoś świeżego, wizerunek Karin wszystkim już dawno się przejadł— zaczął z przyganą Naruto. 

Zmierzył przyjaciela gniewnym spojrzeniem. Nie cierpiał, kiedy ktoś wytykał mu błędy, a jeszcze bardziej nienawidził przyznawać innym rację. Jednak faktem było, że komentarz Naruto trafiał w samo sedno. Działania podjęte przez jego dział marketingowy, nie przynosiły przewidywanych efektów. Sasuke wciąż liczył na to, że sprzedaż wzrośnie w najbliższych dniach z uwagi na zbliżające się wielkimi krokami Święta Bożego Narodzenia, w przeciwnym wypadku firma zacznie przynosić straty. Bez względu na wszystko powinien zacząć obmyślać plan awaryjny.

— Dobra, geniuszu. Masz jakiś pomysł? — spytał ze znudzeniem, rozpierając się na krześle. 

Naruto wyszczerzył się szeroko, jakby tylko czekał na te słowa. 

— Nareszcie dotarło do ciebie, że jestem mistrzem. — w odpowiedzi na te słowa, Uchiha prychnął pod nosem. — Po pierwsze, musisz zakończyć współpracę z Karin. Zawsze działała mi na nerwy, a poza tym ludziom spowszedniała jej twarz. Znajdziesz ją w każdym szmatławcu, przysięgam, że ta baba musi płacić paparazzim za śledzenie jej. Ty potrzebujesz czegoś świeżego i mniej rzucającego się w oczy. Musimy sprawić, żeby ludzie widząc twoją biżuterię w gazetach czy na bilbordach, zatrzymywali się i myśleli „właśnie tego szukałem, muszę to mieć”. Daj mi dwa dni na sporządzenie projektu. Zrobię co w mojej mocy, żeby ograniczyć straty jakie powstały do tej pory.

— Zgoda — westchnął.

W obecnej sytuacji, nie miał innego wyrobu jak zaufać Naruto i zaryzykować. Miał nadzieję, że jego przyjacielowi uda się przełamać jego złą passę. Ponoć żelazo należało kuć póki gorące. 

Sasuke ponownie zerknął przez ramię, zaniepokojony nieobecnością kobiet. W normalnych okolicznościach nie martwiłby się tym, jednak wściekłość malująca się w oczach Sakury i zaciśnięte w pięść dłonie sugerowały, że ma powody do niepokoju. Pierwszy raz widział ją w takim stanie i nie wiedział, czego powinien się spodziewać. W nerwach chwycił za szklankę z wodą i w mgnieniu oka opróżnił ją do dna, żałując, że nie był to alkohol. 

— Zmieniając na chwilę temat, to serio sądziłem, że wygadasz się przed kolacją — wyznał w zamyśleniu Naruto drapiąc się brodzie. 

—Musiałbym być tobą głupku — warknął w odpowiedzi Sasuke.

— Ha! Jeszcze się przekonasz mój drogi, jak to jest. Już nie mogę się doczekać chwili, w której Sakura zaciągnie cię przed ołtarz — rzucił Naruto z diabelskim uśmiechem, zacierając przy tym ręce.

—Twoje niedoczekanie, głąbie — prychnął Sasuke.

— Nigdy, nie mówi nigdy. Doskonale wiesz, że przyjdzie dzień, w którym… — Sasuke posłał mu mordercze spojrzenie, tyle wystarczyło by Naruto zamilkł. Karooki nasłuchał się już kazań z ust Itachiego i ich ojca. Nie potrzebował, wysłuchiwać pouczeń także od przyjaciela. Był już tym zdecydowanie zmęczony.

— Swoja drogą to Sakura serio nie wyglądała najlepiej. 

Sasuke sarknął pod nosem.

— No co ty nie powiesz Einsteinie. 

Kiedy zobaczył ją przed restauracją, od razu zauważył, że coś jest nie tak. Zazwyczaj, kiedy się spotykali tryskała energią, a na jej twarzy zawsze malował się szeroki uśmiech. Tym razem jednak jej oczy były zamglone, pozbawione blasku, a lekko zaróżowione policzki nie wyglądały zdrowo.   

Nic jednak nie powiedziała. Nie próbowała się wykręcić od spotkania. Przyszła zgodnie z umową. A wchodząc do Little Italy, nawet na chwilę ożyła podziwiając wnętrze restauracji. Jej nastrój zmienił się jednak diametralnie w momencie, kiedy dowiedziała się dlaczego się tutaj znaleźli.

Zdecydowanie nie była zadowolona.

Pierwszy raz podczas ich wspólnych wyjść, zdarzyło się aby go opuściła. Zazwyczaj to on oddalał się na chwilę, by dokończyć formalności. 

Czyżby uciekła? 

Po raz kolejny zerknął przez ramię i po raz kolejny nie dostrzegł ani jej ani Hinaty, a w nim zaczął rodzić się niepokój.

— Ziemia do Sasuke! W ogóle mnie nie słuchasz! — warknął oburzony Naruto kopiąc przyjaciela w kostkę, po czym ponownie zadał mu pytanie — Czy Sakura szczepiła się przed wylotem?

Brew Sasuke drgnęła, a Naruto widząc niepewność malującą się na jego twarzy kontynuował swoją wypowiedź.

— Pamiętam jak syn kuzynki mojej matki, wyjechał do Azji. Nie pamiętam już gdzie dokładnie był, może to była Kambodża, Vietnam albo Tajlandia? Mniejsza z tym, zmierzam do tego, że czymś się tam zaraził i nie wiedział o tym, dopóki nie wylądował w szpitalu, jak myślał ze zwykłym przeziębieniem. Okazało się, że złapał jakąś tropikalną chorobę i kilka następnych miesięcy spędził na intensywnej terapii, gdzie cudem go odratowali.

Sasuke spojrzał na niego sceptycznie.

— Sasuke tego nie można bagatelizować! — zdenerwowany Naruto uderzył dłońmi o blat stolika, aż zabrzęczały sztućce. 

~***~

Znajdując się na zewnątrz Sakura wzięła kilka głębszych oddechów. Wprost nie mogła uwierzyć w to, co właśnie rozegrało się za drzwiami restauracji.

Ś l u b ? Jaki do cholery ślub?, wrzeszczała rozjuszona w myślach. 

Uchiha miał szczęście, że nie wbiła mu widelca w dłoń na odchodne. Był skończonym idiotą, jeśli myślał, że coś takiego ujedzie mu płazem! On nie tylko ją okłamał, ale wpakował ją w jeszcze większe bagno! Jak niby miała się teraz z tego wyplątać, żeby nie zaczęli czegoś podejrzewać? Mogła się założyć, że zrobił to specjalnie! Jeszcze dzisiejszego ranka łudziła się, że już niedługo wszystkie szmatławce stracą nią zainteresowanie, ale jak widać grubo się myliła. Jeśli Uchiha myślał, że w dalszym ciągu będzie odstawiać z nim teatrzyk pod tytułem „szczęśliwa para”, to grubo się mylił, skończyła z nim i pomaganiem mu w okłamywaniu całego świata i jego bliskich!

— Przyjaciel od siedmiu boleści — sarknęła pocierając dłońmi ramiona.

W tej chwili żałowała, że wychodząc nie chwyciła za swój płaszcz, znajdujący się na oparciu jej krzesła, ale to od razu zrodziłoby podejrzenia i pociągnęło ze sobą lawinę niewygodnych pytań. I nici byłyby z jej ucieczki. 

— Sakura! Bo przeziębisz się jeszcze bardziej!

Spodziewała się, że to rozwścieczony Sasuke podąży jej śladem. Wątpiła, żeby ufał jej na tyle, by pozwolić jej wyjść samej. Może znali się krótko, ale mimo wszystko powinien wiedzieć, że nie wróci do środka udając, że wszystko jest w porządku. Była wściekła i miała ochotę po prostu rozpłynąć się w powietrzu.

Zrobiła mu przysługę pojawiając się tutaj dzisiaj, ale nie zamierzała pozwolić mu dłużej wodzić się za nos. Jeśli miał ochotę dalej okłamywać swoich przyjaciół, to proszę bardzo, ale bez niej. Ona zakończyła swoją karierę aktorską sześć miesięcy temu.  Jeśli tak bardzo chce, to może poszukać sobie nowej fałszywej dziewczyny, która będzie odgrywać z nim szopkę przed prasą i znajomymi, a może jakimś cudem uda mu się stworzyć prawdziwy związek, z którąś z dziewczyn z salonów. W końcu tak wiele się ich wokół niego kręci, a on nawet nie zaszczyca ich spojrzeniem…

Zszokowana, aż przystanęła w miejscu.

A co jeśli Sasuke był gejem?

Zdecydowanie nie wyglądał i nie zachowywał się jak jeden z nich. Lecz, życie nauczyło ją już, że pozory mogły mylić. 

— Sakura, wszystko w porządku? Naprawdę nie wyglądasz najlepiej. — Głos zaniepokojonej Hinaty, skutecznie wyrwał ją z rozważań na temat orientacji seksualnej Sasuke.

— Prawdę mówiąc od rana nie czuję się najlepiej. Chyba wrócę do domu, nim was wszystkich pozarażam — powiedziała, na co Hinata skinęła potakująco głową. — Przepraszam, że zepsułam wam kolację. 

Może i była wkurzona na Sasuke, ale mimo wszystko cieszyła się ze spotkania z jego przyjaciółmi i głupio jej było, że nie potrafiła należycie cieszyć się ich szczęściem.

— Nie pleć głupot i natychmiast wchodź do środka — sparowała rozdrażniona Hinata chwytając ją za dłoń i wciągając siłą z powrotem do Little Italy. — Stanie na zimnie, zdecydowanie ci nie pomoże — rzuciła do niej. 

Sakura już miała odpowiedzieć, gdy nagle Hinata zawołała po imieniu kelnera, który wcześniej przywitał ją i Sasuke. 

— Mario przynieś proszę dwie herbaty do biura mojej siostry — poinstruowała go, na co ten skinął z uśmiechem w odpowiedzi.

— Siostry? — zapytała Sakura.

— Sasuke ci nie powiedział? To lokal mojej siostry. 

— Sasuke nie jest zbytnio rozmowny — mruknęła pod nosem, czego od razu pożałowała, bo Hinacie nie umknął jej kąśliwy komentarz.

— Wszystko w porządku? Pomiędzy tobą a Sasuke mam na myśli. 

Sakura poczuła jak serce podchodzi jej do gardła. Bała się tego pytania. Bała się brnąć w kolejne kłamstwa. 

— Nie jestem na tyle głupia, żeby wierzyć w kłamstwa, które zamieszczają w internecie jakieś trolle, ale widzę, że coś między wami nie gra. Nie musisz mi nic mówić, jeśli nie chcesz, ale wiedz, że jakby co chętnie cię wysłucham. Bardzo cię polubiliśmy z Naruto i sprawiłaś nam ogromną radość przychodząc na dzisiejsze spotkanie. Twoja obecność wiele dla nas znaczy. — Szczery uśmiech Hinaty był wyraźnie zaraźliwy. Nie licząc Sasoriego, nie znała bardziej przyjaznych i ciepłych ludzi niż Hyuga i Uzumaki, dlatego tak ciężko było jej ciągnąć tą farsę.

— Wszystko w porządku — skłamała. — Po prostu trochę się posprzeczaliśmy ostatnio i przechodzimy ciche dni. Nic wielkiego — dla podkreślenia swoich słów, wzruszyła ramionami.

Udusi Sasuke za to, że ponownie przyszło jej kłamać.

— Zresztą jeszcze nie zaaklimatyzowałam się na nowo w Londynie, po moim powrocie. — W tym wypadku mówiła szczerą prawdę. Przez ostatnie miesiące podróżując z plecakiem, poruszając się po całkiem obcych miejscach, wśród ludzi, którzy nie wiedzieli kim jest, czuła się wyśmienicie. Była wolna niczym ptak. Można powiedzieć, że powrót kosztował ja skrzydła, ponieważ ponownie zamknięto ją w złotej klatce. Wystawiając ją na widok londyńskiej socjety. 

Nie znosiła tego uczucia. 

— Będzie dobrze, zobaczysz — próbowała pocieszyć ją Hinata.

Rozmowę przerwało im pukanie do drzwi, po którym do środka wszedł Mario niosąc tace z dwoma parującymi kubkami herbaty, które postawił przed nimi na biurku, po czym skłoniwszy się opuścił pomieszczenie.

— Wypij, może zrobi ci się lepiej. Jak chcesz to zawołam Sasuke…

— Nie — przerwała jej szybko, chwytając za filiżankę. — Nie chcę mu sprawiać problemów, już i tak ma wiele na głowie. — Właściwie to nie chciała wydrapać mu oczu, ale to był już szczegół, który wolała przemilczeć. 

— Masz nam za złe, że poprosiliśmy Sasuke by utrzymał wiadomość o naszym ślubie w tajemnicy? Naprawdę chcieliśmy powiedzieć ci o tym osobiście.

— No coś ty. Po prostu zaskoczyliście mnie. W ogóle nie spodziewałam się, że to kolacja tak się potoczy — wyznała upijając łyk ciepłego napoju. 

Chciała być już w ciepłym łóżku. W dodatku ból głowy jaki odczuwała wcześniej, wciąż się nasilał. Nie znosiła grypy i związanych z nią dolegliwości. 

— Chyba naprawdę wrócę już do domu. Przepraszam, że popsułam wam ten wieczór. 

Hinata machnęła ręką.

— Nie bądź głupia, przecież nie rozchorowałaś się specjalnie. Zgadamy się za kilka dni, jak poczujesz się lepiej i porozmawiamy o szczegółach ślubu i wesela.

Sakura uświadomiła sobie, że została zapędzona w kozi róg i nie uda jej się z tego wywinąć bez wyjawienia prawdy, a to nie wchodziło w grę. Sasuke nigdy się na to nie zgodzi, a jeśli zrobi to za jego plecami złamie ich umowę.

Nie wiedziała już co ma robić, jedyne czego była pewna w obecnej chwili to, że musi się stąd wydostać i odpocząć od całej tej farsy. Miała świadomość, że nie mogła wyjść z restauracji sama, bo byłoby to, co najmniej dziwne. W tej chwili jakby czytając jej w myślach Hinata powiedziała:

— Zawołam Sas…

Przerwało jej nagłe otwarcie drzwi, a do środka jak na zawołanie wszedł Sasuke.

— O wilku mowa — stwierdziła z uśmiechem Hyuga.

— Zostawisz nas na chwilę samych? — poprosił chłodno Uchiha.

Sakura od razu poczuła się nieswojo, kompletnie nie spodziewając się, że wkroczy do biura niczym pan, a co więcej zażąda konfrontacji z nią bez świadków. Naprawdę miał tupet.  

Hinata nie kryła swojego zdziwienia zachowaniem Sasuke, aczkolwiek nie skomentowała tego w żaden sposób i zaledwie wykonała jego prośbę opuszczając małe pomieszczenie. 

Momentalnie Sakura wypuściła z ust zalegające w płucach powietrze, poczuła się znacznie lepiej ze świadomością, że może przestać już udawać.

— Zanim zaczniesz prawić mi kazanie, powiem tylko, że postradałeś zmysły. Totalnie zgłupiałeś — skomentowała półszeptem, palcami rozmasowując sobie skroń, chcąc choć trochę zmniejszyć ból głowy, który osiągnął właśnie apogeum, uniemożliwiając jej zebranie myśli.

— To są twoi przyjaciele, a ty ich bezczelnie oszukujesz — dodała ostrzej.

— Nie będę z tobą o tym tutaj rozmawiać — powiedział hardo. 

Wyraźnie było z nią gorzej niż myślała, na szczęście Sasuke okazał się być znacznie przytomniejszy niż ona. To, że byli sami nie oznaczało, że nikt ich nie słyszał. Ściany miały uszy, a szczególnie w miejscach publicznych, takich jak ta restauracja. 

— Lepiej powiedz jak się czujesz, ten inteligent panikuje, że zaraziłaś się jakąś chorobą tropikalną. Jest gotów zamknąć restaurację i poddać ją kwarantannie. 

Sakura zamrugała wachlarzem długich rzęs, spoglądając na Sasuke jak ciele na malowane wrota. Gdyby te słowa padły z ust kogoś innego, od razu zaczęłaby się śmiać do rozpuku.

— Żartujesz, prawda?

To naprawdę nie było zabawne. 

— Słyszałaś, żebym kiedykolwiek żartował? — zapytał zawadiacko. 

Nerwowo wplotła dłonie we włosy, tarmosząc nimi na lewo i prawo. Mogła nie zgadzać się wczoraj na propozycję Sasuke i dzisiaj po pracy wrócić po prostu do domu. Wszystko byłoby o wiele łatwiejsze. Ale nie, ona wprost uwielbiała komplikować sobie życie.

— I co teraz? — spytała z grymasem na twarzy. 

— O to chyba ja powinienem zapytać.

— Nie mam żadnej choroby tropikalnej — przewróciła oczami ze znudzenia. — To zwykłe przeziębienie — upierała się. 

Sasuke ledwo widocznie wzruszył ramionami.

— To nie mnie musisz przekonywać — odparł wskazując kciukiem na zamknięte drzwi. 

Zastanawiała się, czy Sasuke w ogóle interesował się czymkolwiek poza swoją firmą. Z tego co zauważyła, liczyła się dla niego tylko i wyłącznie praca, i to do tego stopnia, że zgodził się odstawić szopkę z byciem w związku, tylko po to, żeby ocieplić swój wizerunek.

— Nikogo nie musiałabym przekonywać, gdybyś nauczył się mówić prawdę. — Wstała mimowolnie z krzesła, poprawiając swoje włosy, które przed chwilą niechlujnie potargała. Nie mogła dać Naruto więcej powodów do spekulacji, zwłaszcza teraz, gdy jego umysł podsuwał mu jakieś niestworzone historie. Nie zamierzała dolewać jeszcze oliwy do ognia. 

Gdy go wymijała, chwycił ją niespodziewanie za przed ramię, zatrzymując ją w miejscu.

— Odwiozę cię do domu, a rano zgłosisz się do lekarza — powiedział, unikając z nią kontaktu wzrokowego.

Zamierzała zaprotestować, tłumacząc mu, że lekarz nie przepisze jej nic innego jak ogólnodostępne w aptece leki i każe jej wypoczywać, ale nim zdążyła zacząć się z nim spierać, ponownie zabrał głos, mówiąc:

— Taką wersję przekażemy Naruto, inaczej sam siłą zaciągnie cię do tego szpitala.

Sakura westchnęła, nie miała siły ani ochoty wytykać mu, że po raz kolejny zamierza oszukiwać przyjaciół. Ponownie wplątując ją w pajęczynę swoich kłamstw. Nie potrafiła go zrozumieć i nawet nie zamierzała już próbować. Sasuke po prostu był osobą jedyną w swoim rodzaju. Przystojny, arogancki biznesman, który miał w głębokim poważaniu opinię innych. 

Zastanawiało ją, jakby zareagował Naruto, gdyby dowiedział się, że przez ostatnie dwa lata był oszukiwany przez osobę, która była mu naprawdę bliska. 

Sasuke miał tupet nazywając się ich przyjacielem.

— Cokolwiek, chcę jedynie wrócić do domu. Naprawdę kiepsko się czuję — skwitowała słabym głosem. 

— Przecież powiedziałem właśnie, że cię odwiozę. Chodź. — I jak gdyby nigdy nic, wyciągnął ją z małego biura siostry Hinaty o mało co nie zderzając się z Naruto we własnej osobie. 

Sasuke wcale nie przesadzał, kiedy mówił, że przyszły pan młody panikuje. Zdaniem Sakury, był to eufemizm. Naruto popadł w niemałą paranoję z jej powodu, naprawdę był gotów zamknąć restaurację i wezwać ambulans. Sakura musiała użyć całej swojej siły perswazji, by przekonać go, że nic jej nie jest. Co nie było łatwe. Dopiero poinformowanie go, że wykonanie wszystkich badań, zaświadczeń i dokonanie szczepień było warunkiem, który musiała spełnić, aby jej szef wyraził zgodę na jej wylot. Pan Homura był nieugięty, jeśli o to chodzi i podpisał zgodę na jej wyjazd dopiero po tym, jak dostarczyła mu książeczkę z kompletem szczepień.

— Naruto to naprawdę nic wielkiego. To normalna reakcja organizmu na nagłą zmianę klimatu. Wezmę leki, wyśpię się i będzie lepiej — próbowała go przekonać, myślami będąc już w swoim ciepłym, wygodnym łóżku. 

— Ale… 

Sakura miała serdecznie dość słuchania o synu kuzynki jego matki, czy też innym członku jego rodziny, który podczas podróży po Dalekim Wschodzie zachorował na malarię. W przeciągu ostatnich dziesięciu minut, słyszała tę historię tyle razy, że była w stanie zacząć recytować ją przez sen. 

— Obiecuję, że jeśli mi nie przejdzie, to z samego rana zadzwonię do lekarza i jeszcze tego samego dnia udam się na wizytę — powiedziała, mając ochotę jak najszybciej opuścić to miejsce.

Naruto nie wydawał się być usatysfakcjonowany jej słowami. 

— Naruto daj spokój, Sakura na pewno dotrzyma słowa i umówi się na wizytę, a poza tym będzie pod opieką Sasuke, więc będzie bezpieczna — wtrąciła Hinata wracając z płaszczem Sakury, który został przy ich stoliku. 

Sakura musiała przyznać, że pomimo irytacji, była mile zaskoczona ich troską. Oprócz Sasoriego, dawno nikt nie martwił się o jej samopoczucie i zdrowie. 

Była im za to niezmiernie wdzięczna. 

Gdy tylko opuścili Little Italy, Sasuke od razu pokierował ją do swojego samochodu, z zamiarem odwiezienia jej do domu. Po wyrazie jego twarzy widziała, że nie było najmniejszego sensu protestować, zresztą chciała jak najszybciej znaleźć się w domu. 

Trochę dziwnie czuła się jadąc z nim sama w jednym samochodzie. 

Zazwyczaj towarzyszył im Suigetsu, albo Kotetsu, którzy zajmowali ją luźną rozmową podczas jazdy. Tym razem nie mogła liczyć na żaden bufor. 

Nie miała siły na prowadzenie choćby grzecznej rozmowy, a co dopiero kłótni, dlatego oparła czoło o zimną szybę, z wdzięcznością przyjmując jej chłód. Lekko nieprzytomnym wzrokiem obserwowała malujący się za oknem widok. Londyn zimą był piękny. Szczególnie teraz, kiedy zaczął się okres świąteczny a wszystkie witryny sklepowe i ulice zdobiły świąteczne dekoracje. 

Na jej ustach pojawił się niemrawy uśmiech. Na jednej z wystaw sklepowych dostrzegła bowiem dużego, białego, pluszowego misia owiniętego szalikiem w norweskie wzory. Kiedyś, gdy była mała, miała podobnego. Jej był ciut mniejszy. Pamiętała złość, która ją ogarnęła, gdy jej starszy brat ubrudził go czekoladą, a ona w rewanżu weszła w jego twierdzę zbudowaną z klocków Lego niszcząc ją doszczętnie. Na samo wspomnienie, jej uśmiech poszerzył się. 

 Święta były magicznym okresem, pod warunkiem, że spędzało się go w gronie rodzinnym. 

— Zgodzisz się? — Odezwał się Sasuke, zatrzymując się na światłach. 

Tuż przed nimi, na dużym telebimie widniała sylwetka Karin obwieszona biżuterią z najnowszej kolekcji Uchiha.  Musiała przyznać, że Karin była naprawdę piękną kobietą, jednak jak się okazuje w parze z urodą, nie zawsze idzie charakter.

— Na początek nadal jestem na ciebie wściekła za to, że mnie w to znowu wciągnąłeś — burknęła i bez pytania zaczęła zmniejszać temperaturę w samochodzie. Robiło jej się gorąco i nawet rozpięcie płaszczu, nie pomogło. — Po za tym, nie wiem jak możesz kłamać im prosto w oczy! Kolejną rzeczą, której mój umysł nie ogarnia, jest fakt, że nie ukróciłeś tego wszystkiego przez te kilka miesięcy mojej nieobecności. Naprawdę nie wiem, dlaczego pozwoliłeś im sądzić, że nadal jesteśmy razem — powiedziała, krzyżując ramiona. Dopiero wtedy zrozumiała własne słowa. — Znaczy… wiesz o co chodzi — rzuciła w nerwach, nie potrafiąc dobrać odpowiednich słów. 

Tuż przed tym jak samochód ponownie ruszył, reklama na telebimie zmieniła się, ukazując nie kogo innego jak Shigeru Matorou we własnej osobie. Dłonie Sasuke zacisnęły się na obitej skórą kierownicy, co nie uszło jej uwadze. Nadal nie wiedziała, co między nimi zaszło, ale była świadoma, że ci mężczyźni działali na siebie jak płachta na byka i bezpieczniej było nie przebywać z nimi oboma w tym samym czasie w jednym pomieszczeniu, no chyba, że życie komuś było niemiłe.

— Mogłeś mnie chociaż uprzedzić — powiedziała, chcąc odwrócić jego uwagę od osoby Shigeru.

— Polubili cię — usłyszała po chwili. 

Przechyliła głowę w bok, nie wierząc własnym uszom. To było wytłumaczenie na poziomie przedszkolaka! 

— I to ma być wytłumaczenie? — powiedziała oburzona. — Przez ponad rok kłamałeś przyjaciołom w żywe oczy, nie licząc się z tym, jak się poczują jeśli to kiedyś się wyda. Co gorsza, miałeś szansę się z tego wszystkiego wywinąć, ale zamiast to zrobić, zachowałeś się jak największy tchórz i postanowiłeś podtrzymywać tę farsę i karmić ich kłamstwami, pozwalając im wierzyć, że ty i Sakura to nadal kochająca się, brylująca na salonach para. Gdzie do cholery podział się twój instynkt samozachowawczy? — wyrzuciła z siebie w natłoku emocji. —  Zdecydowanie brakuje ci piątej klepki, Sasuke, ot co! 

— Nie wiem co chcesz usłyszeć — powiedział obojętnie. 

Spojrzała na niego, mając nadzieję, że się przesłyszała. 

— Nie byłem w stanie powiedzieć im prawdy. Liczyłem na to, że po prostu o tobie zapomną, jeśli przestaną nas razem widywać. Tymczasem stało się odwrotnie. Każda rozmowa, spotkanie zaczynało się od pytania gdzie jesteś, jak się czujesz, kiedy wracasz. Byłem zasypywany gradem pytań dotyczących twojej osoby, nie tylko przez Naruto, czy Hinatę, ale także przez kontrahentów. Wszyscy byli, a właściwie są tobą oczarowani i życzą nam szczęścia. — Grymas na jego twarzy był wyraźnym znakiem niezadowolenia z tego jak to wszystko się potoczyło. 

— Byłoby łatwiej, gdybyś po prostu wydał to głupie oświadczenie — skwitowała kręcąc głową. 

Wina również leżała po jej stronie. Żałowała tego, że nie była bardziej precyzyjna, kiedy wręczała mu swoje wypowiedzenie. Dla Sasuke wyraźnie wszystko musiało być czarno-białe. 

— Nie ma już co gdybać. Zgodzisz się pomagać mi jeszcze, czy nie? — Chyba już rozumiała, dlaczego Sasuke oficjalnie był kawalerem - żadna kobieta nie mogłaby z nim wytrzymać. — Tylko do czasu ślubu. Potem wydam to oświadczenie, na którym tak ci zależy. I przestaniemy wchodzić sobie w drogę. 

Jeszcze nigdy Sasuke nie był z nią aż tak bezpośredni. Sakura nie wiedziała nawet, kiedy zaczęli tak swobodnie ze sobą rozmawiać. Znikł gdzieś dzielący ich dystans, a ich relacja stała się niemal koleżeńska.

Teraz pojawiało się tylko pytanie, czy będzie wstanie okłamywać Naruto i Hinatę, ryzykując utratę ich zaufania. Zadanie było tym trudniejsze, że w związku z ceremonią i przygotowaniami do niej, będą się znacznie częściej widywać, tym samym łatwiej będzie o potknięcie, które w konsekwencji może zaprzepaścić wieloletnią przyjaźń i zniszczyć najważniejszy dzień w życiu Uzumakiego i Hyugi.

— Mogę się chociaż zastanowić? Proszę. 

Wiedziała, że Sasuke bardzo zależało na tym by jeszcze przez jakiś czas ciągnęli ten mały teatrzyk. Inaczej nie przyszedłby do niej wczoraj prosząc o przysługę. Sakura nie przypuszczała jednak, jak wiele będzie musiała dla niego zaryzykować. Nie mogła podjąć tak ważnej decyzji, pochopnie. 

Spojrzał na nią, gdy zatrzymali się na kolejnym czerwonym świetle.

— Dwa dni ci wystarczą? — spytał wzdychając. 

Skinęła głową, po czym jej palce znowu znalazły się przy panelu z regulacją temperatury. 

Sasuke obserwował ją z uniesioną lekko brwią, nie kryjąc swojego zdziwienia. Za pierwszym razem gdy zmniejszyła temperaturę, nie powiedział nic, ale teraz gdy jego palce zaczęły kostnieć, wiedział, że przesadzała. Ignorując zarówno zielone światło, trąbienie stojących za nimi samochodów, jak i zdumione spojrzenie kobiety uniósł rękę i przyłożył dłoń do jej czoła. Nic dziwnego, że jej oczy wydawały się być nieobecne, gdy cała była rozpalona. Warknął pod nosem, po czym wrzucił jedynkę i ruszył z miejsca, nim kierowcy za nimi zaczęli się bardziej denerwować. 

— No co? — wydukała Sakura, przykładając dłonie na zmianę do swoich policzków i czoła. 

— Jedziemy do szpitala — zawyrokował, a kiedy z usta Sakury zaczęły wydobywać się słowa sprzeciwu i przekleństwa, dodał jeszcze: — Jeśli nie zamilkniesz, to cię zaknebluje. 

~***~

Dawno nie słyszała by Sasori zanosił się tak tubalnym śmiechem. Szkoda tylko, że to ona była powodem jego niepohamowanej, niemal histerycznej wesołości. 

Oparła głowę na otwartej dłoni, obserwując ze znudzeniem po drugiej stronie ekranu płaczącego ze śmiechu przyjaciela. 

— Serio nie wiem co cię tak bawi — burknęła, poprawiając sobie pod głową poduszkę.

— Ty — odparł krótko, a jego głos wypełniało rozbawienie. — Ledwo co wróciłaś, a już się w coś wpakowałaś.

— Nieładnie jest naśmiewać się z chorego — wytknęła mu, ziewając przy tym szeroko. 

Prawie dziesięć godzin spędzonych w szpitalu dało jej się we znaki. I gdyby nie musiała poinformować Sasoriego o zwolnieniu lekarskim jakie dostała, już dawno by spała. Rozmowy z nim jednak nigdy nie należały do krótkich, zwłaszcza, że miała mu wiele do opowiedzenia. 

— Nie dość, że wróciłaś zarażona jakimś choróbskiem po ugryzieniu komara to jeszcze wpakowałaś się w bycie druhną i dalsze bawienie się w udawanie szczęśliwej pary — wytknął jej Sasori, ocierając z kącików oczu łzy. 

— Nie powiedziałam, że się zgodziłam — stwierdziła na swoją obronę. Wzrok Sasoriego sugerował, żeby nawet nie próbowała wciskać mu kitu.

— Poza tym to nie jest żadne zwykłe choróbsko jak to nazwałeś, tylko japońskie zapalenie mózgu. — W obecnej sytuacji, najbezpieczniej było zmienić temat.

Na samo wspomnienie spotkania z lekarzem, który poinformował ją o postawionej diagnozie, dostawała dreszczy. Nawet twarz Sasuke wydawała się być przez chwilę o kilka odcieni jaśniejsza. 

— Niech się państwo nie martwią, to tylko tak groźnie brzmi — powiedział lekarz uspokajająco. — Zazwyczaj przechodzi się tę chorobę bezobjawowo. Niektórzy, jednak doświadczają grypopodobnych symptomów, tak jak to się stało w pani przypadku — wskazał na nią dłonią. — A u naprawdę garstki osób, które zostaną zarażone przez komara, pojawia się masa znacznie poważniejszych objawów, więc można powiedzieć, że właściwie miała pani szczęście — dodał z lekki uśmiechem.

— Czyli właściwie nic mi nie jest, prawda? — W pierwszej chwili gdy usłyszała diagnozę ‘japońskie zapalenie mózgu’, w jej głowie niczym zdarta płyta, odtworzyła się opowieść Naruto, o jego dalszym krewnym. Przed oczami stawały jej wspomnienia z dzieciństwa, do których wolała już nigdy nie wracać.

— Tego nie powiedziałem, ale na ten moment wszystkie rokowania są dobre, wyjdzie pani z tego przy odrobinie naszej pomocy — odpowiedział, z przemęczonym uśmiechem na twarzy. 

Po tych słowach odczuła niewyobrażalną ulgę. Pierwszy raz od bardzo dawna tak się bała, miała ochotę potrząsnąć Uzumakim, za to, że tak ją nastraszył.

— Oczywiście bezapelacyjnie musi pani wypoczywać. Wypiszę pani zwolnienie lekarskie na tydzień, a po jego zakończeniu zapraszam na wizytę kontrolną, wtedy ustalimy co dalej. Ten czas zalecam spędzić z dala od pracy, najlepiej w łóżku. Obecnie pani organizm jest wycieńczony, więc potrzebuje pani jak najwięcej snu. Przepiszę też pani listę leków na złagodzenie objawów choroby, jeśli w między czasie gorączka się nasili proszę natychmiast się do nas zgłosić. Tak samo w przypadku, jeśli zauważy pani niezborność ruchową, albo drżenie w obrębie ciała. Jeśli coś państwa zaniepokoi proszę natychmiast dzwonić po ambulans. 

— Czyli właściwie nie powinna zostawać sama? — Odezwał się Sasuke siedzący tuż obok na plastikowym krzesełku. 

Od kiedy pojawili się w szpitalu, praktycznie nie zamienili ze sobą słowa. Nie było takiej potrzeby. Po prostu był przy niej. Nie zostawił jej kiedy zgłosiła się do rejestracji. Towarzyszył jej podczas, badania przeprowadzonego przez pierwszego lekarza. Był też tuż obok, kiedy pobierali jej krew do badania i podłączali pod kroplówkę.

Zaskoczył ją tym zachowaniem. Nie cierpiała szpitali, od bardzo dawna i choć ciężko było jej się do tego przyznać, jego obecność pozwalała jej zachować spokój. Była mu niezmiernie wdzięczna za to, że jej nie zostawił.

— Zdecydowanie nie jest wskazane, żeby pacjent pozostawał bez opieki. Odnotowano niewiele przypadków utraty świadomości, ale proszę, żeby miał pan swoją partnerkę na oku, w razie gdyby coś się wydarzyło. To tylko jeden ze środków zapobiegawczych, że tak to określę.

Nie to chciała usłyszeć, już zamierzała zacząć wykłócać się z lekarzem, kiedy Sasuke posłał jej jedno ze swoich władczych spojrzeń, jednocześnie obiecując lekarzowi, że będzie ją mieć na oku. Naburmuszona przeniosła spojrzenie na okno, czekając aż pielęgniarka przyniesie jej ubrania. Po zrzuceniu szpitalnego kitla i odebraniu recept do wykupienia, czym prędzej opuścili z Sasuke teren „lecznicy”. Musiała przyznać, że kroplówki wraz z lekami, jakie podano jej w nocy, postawiły ją trochę na nogi. 

            Ból, który rozsadzał jej głowę od kilku minut, przywrócił ją do rzeczywistości. Z grymasem dotknęła dłońmi swoich policzków, czując jak gorączka zaczyna ponownie trawić jej ciało. 

Wychodząc z łóżka w ciepłej piżamie, chwyciła za laptopa i zaczęła przenosić się z nim do kuchni. Choroba, chorobą, ale nie mogła położyć się spać nie odprawiwszy wcześniej swojego rytuału. Zaśnięcie bez wzięcia choćby łyka herbaty, było w jej przypadku wprost niemożliwe.

—  Powinnaś się cieszyć, że ostatecznie okazało się, że to nic poważnego — skomentował Sasori.

— Nie musisz mi tego mówić, prawie dostałam zawału słysząc diagnozę — wyznała wzdychając. — Przeproś w moim imieniu pana Homurę i przekaż mu, żeby się nie martwił, bo tekst o Tajlandii dostarczę do redakcji na czas.

— Co do tego ślubu Sakura… nie gódź się, jeśli miałabyś tego później żałować — powiedział nader poważnie Sasori. 

W myślach całkowicie się z nim zgadzała. Nie miała pojęcia jak w ogóle miałoby to wszystko wyglądać. Na szczęście ślub miał się odbyć za niespełna trzy miesiące, więc mieli jeszcze sporo czasu, żeby coś wykombinować. Zresztą w tym czasie, wiele mogło się jeszcze wydarzyć.

— Czy ktoś powiedział ślub? 

Sakura zacisnęła usta i zaczęła wwiercać w przyjaciela swój wzrok. Rozmawiając z nią, mógł przynajmniej zamknąć na drzwi do biura na klucz. 

— O boże! Sakura, wyglądasz jak śmierć! — postać Ino pojawiła się tuż za Sasorim.

— Dzięki Ino — odparła monotonnie upewniając się, że w czajniku jest wystarczająca ilość wody, a następnie go nastawiła. 

— To o co chodzi z tym ślubem, hm?

Któregoś dnia naprawdę udusi Sasoriego. 

— Ta kolacja na którą wczoraj poszłaś! Nie chcesz powiedzieć, że to były oświadczyny, prawda? — Yamanaka była bardziej przejęta potencjalnym ślubem, niż ona sama. 

— Zdecydowanie nie — powiedziała twardo, trzaskając drzwiczkami szafki, tuż po wyciągnięciu z niej litrowego kubka. — Znajomi pobierają się za kilka miesięcy. — Czym prędzej ucięła wszelkie spekulacje Ino. Jeszcze tego jej brakowało, by w pracy sądzili, że niedługo stanie na ślubnym kobiercu. 

Ożenek w ogóle nie znajdował się na liście jej życiowych priorytetów. Uważała, że było wiele znacznie ciekawszych rzeczy, na które mogła przeznaczyć swój czas i fundusze. 

— Ino chciałaś czegoś konkretnego? — zapytał Sasori, zerkając na nią przez ramię.

— Właściwie to miałam sprawę do Sakury, ale widzę, że to będzie musiało poczekać — odparła. 

Była zaintrygowana słowami Ino i gdyby nie fakt, że była całkiem wyczerpana, wysłuchałaby jej. Niestety jedyną rzeczą, na której była wstanie się obecnie skupić, było jak najszybsze dotarcie do łóżka. 

— Zadzwonię do ciebie później, albo jutro z samego rana, wtedy porozmawiamy. Obecnie padam na twarz. Jeszcze w ogóle nie spałam. — Zalewając wrzątkiem esencję herbaty, zastanawiała się czy w ogóle był sens ją parzyć, skoro powieki same jej opadały. Najwyżej odgrzeje ją później w mikrofali, pomyślała kontynuując podjętą czynność. 

— Z tego co mi wiadomo, masz zwolnienie na cały tydzień, z całkowitym zakazem wykonywania pracy — wtrącił Sasori machając w ekranie kopią jej zwolnienia, które mu przesłała. 

Prychnęła w odpowiedzi. Zachowywał się jakby wcale jej nie znał. Doskonale wiedział, że nie będzie siedzieć na tyłku przez ten czas, w końcu byli ulepieni z tej samej gliny.

— Przyganiał kocioł garnkowi, zapomniałeś już kto rozmawiał z panem Homurą, leżąc w szpitalnym łóżku, dzień po wycięciu wyrostka? — skomentowała złośliwie Sakura.

Chwyciła za pojemnik z cukrem i małymi łyżeczkami zaczęła słodzić herbatę. 

Jedna na szczęście, pomyślała.

Druga na lepsze samopoczucie.

Trzecia niech też będzie na szczęście. 

— Ale to nie mnie użądlił ko… — zaczął Sasori, jednak urwał w pół słowa.

Kątem oka Sakura zerknęła na laptopa zastanawiając się, co takiego musiała zrobić Ino, by zamknąć mu usta. Jednak okazało się, że to nie blondynka sprawiła, że rudzielec zamilkł. Yamanaka wciąż stała za nim i z malującym się na twarzy szokiem, machała do kogoś. Jej przyjaciel natomiast siedział w swoim fotelu, wyprostowany niczym struna i z zaciśniętymi zębami drapał się niezręcznie po swojej rudej czuprynie. 

Słysząc szelest siatki odwróciła się przerażona spoglądając za siebie. Nie zarejestrowała, momentu, w którym wszedł do jej mieszkania. Zaskoczona wsypała czubatą łyżeczkę do herbaty, a następnie pośpiesznie zamknęła laptopa. 

Sasori nie pozwoli wiwinąć się jej z tego tak łatwo.

— Myślałem, że będziesz już spała — odezwał się Sasuke odkładając jej klucze na blat. 

— Czekałam na leki. Lekarz kazał brać dawki regularnie. — To był główny powód dla którego zamiast próbować zasnąć, skontaktowała się z Sasorim i rozmawiała z nim przez ostatnie półgodziny.

Z wdzięcznością przyjęła podaną jej przez Sasukę reklamówkę. Musiała przyznać, że przeżyła nie mały szok, kiedy po odwiezieniu jej do domu Uchiha zaoferował się, że najpierw odprowadzi ją do mieszkania a potem pojedzie do apteki, żeby wykupić dla niej receptę. Była tak pochłonięta myśleniem o szybkim położeniu się spać, że nawet się z nim o to nie kłóciła. Po otworzeniu drzwi do mieszkania, przekazała mu bez słowa klucze i skierowała się prosto do sypialni, nie oglądając się nawet za siebie.

— Dzięki — powiedziała, wypakowując leki i szukając tych, które powinna właśnie zażyć.

— Dzwoniłaś do kogoś z rodziny, żeby zajrzał do ciebie później?

Nie wiedziała czy to z powodu całkowitego wyczerpania, czy raczej trawiącej ją gorączki, ale mimowolnie zdradziła mu coś, o czym Sasori miał tylko mgliste pojęcie.

— Nie. Mam jedynie przyrodniego brata, który i tak by nie przyjechał, więc nawet nie próbowałam się z nim kontaktować — powiedziała, odkładając na bok leki i chwytając za duży kubek z herbatą. 

— Zignorowałby fakt, że jego siostra jest poważnie chora?

Energiczne stukanie łyżeczki o wnętrze ceramicznego kubka, wypełniało ciszę, która chwilowo zapadła w kuchni.

— Stacjonuje w Afganistanie — wypowiedziała te słowa z westchnieniem — z tego co wiem, nie wymyślono jeszcze maszyny teleportującej. Nie dotarłby tutaj zbyt szybko, więc po co miałabym go w ogóle martwić? Przecież nie jestem umierająca, dam sobie radę. 

Przemilczała fakt, że obecnie kontaktowali się ze sobą dość sporadycznie. Ponad to domyślała się, że jej brat znajduje się poza bazą, bo jeszcze nie zadzwonił do niej by zrugać ją za prowadzenie się z jakimś nadziemnym dupkiem, jakby to określił. Istniał też cień szansy, że nie dotarły jeszcze do niego te wieści.

I wolałaby, żeby już tak pozostało.

Ayato był ostatnią osobą, którą chciała okłamywać. 

— Jestem dużą dziewczynką i potrafię sama o siebie zadbać, robię to już od lat, możesz mi wierzyć.

Komórka Sasuke zaczęła dzwonić znienacka, nie dając mu szansy wejść z nią w polemikę. Zerkając na wyświetlacz, westchnął ciężko, ale odebrał połączenie. 

— Czego chcesz Naruto? 

Przez chwilę rozważała danie Sasuke trochę prywatności, nawet jeśli to on był gościem w jej mieszkaniu. Nie przerywając mieszkania herbaty, powolnymi krokami zaczęła kierować się z powrotem do sypialni, ale widząc jak Sasuke kręci głową, przystanęła. 

— Zawiozłem ją od razu do szpitala. Tak, to choroba tropikalna, miałeś rację. Nie, to nie jest zaraźliwe, więc możesz przestać panikować. Tak wróciliśmy do domu niespełna godzinę temu. Dostała leki i zwolnienie na najbliższy tydzień, potem ma zgłosić się na kontrolę, ale lekarz zapewniał, że to tylko formalność.

— Tak, tak, tak.

Sasuke wyglądał jakby pomału tracił cierpliwość do przyjaciela i wcale mu się nie dziwiła. Nie przypuszczała, że ktoś może aż tak panikować. Szczerze zaskoczyła ja opiekuńczość Naruto, jaką wykazywał wobec niej. Jeśli tak martwił się o właściwie obcą dla siebie osobę, to co dopiero będzie, kiedy Hinata zajdzie w ciąże? Już teraz szczerze jej współczuła.

— Poczekaj — usłyszała jeszcze, nim zobaczyła jak Sasuke oddala telefon od ucha i wyciąga go w jej stronę. Jej ramiona opadły wraz z powiekami, nie wiedziała, czy była w stanie tłumaczyć się ze swojego samopoczucia. Naprawdę marzyła jedynie o tym, żeby wziąć leki i przyłożyć głowę do puchowej poduszki. 

— Właśnie zasnęła. Przekażę jej później, żeby się z tobą skontaktowała — słysząc te słowa, padające z ust Sasuke momentalnie otworzyła oczy. 

Nie spodziewała się po nim takiego zachowania. Mile ją zaskoczył. Ponownie. 

Sasuke nie zwlekając zakończył rozmowę i wepchnął telefon do kieszeni.

— Przez jakiś czas nie będzie cię niepokoił, ale nie wiem na jak długo. Ten głąb potrafi być uciążliwy, kiedy o kogoś się martwi. Lepiej idź spać, ledwo się trzymasz na nogach— skomentował, zaszczycając ją spojrzeniem. — Zresztą sam muszę już jechać — dodał, dłonią przeczesując włosy. 

Sakura nie była jedyną osobą, która nie zmrużyła oka przez cała noc.

— Zamkniesz za sobą drzwi? 

Odpowiedział jej zaledwie skinieniem, ale tyle jej wystarczyło. Z lekami w jednej ręce i ciepłą herbatą w drugiej, zaczęła opuszczać kuchnię, jednak głos Sasuke zatrzymał ją w pół kroku.

— Jeszcze jedno, zapomnij o mężczyźnie, którego widziałaś na szpitalnym parkingu.

Sakurze chwilę zajęło nim zrozumiała o czym mówił. Z wyczerpania ledwo skupiała się na chwili obecnej, jednak po chwili w jej świadomości pojawiła się postać mężczyzny, ubranego w ciemnoszary garnitur, który czekał na nich przy samochodzie Sasuke. Nie miała jednak okazji dowiedzieć się kim jest nieznajomy ani czego chciał od Uchihy, ponieważ ten kazał jej wsiąść natychmiast do auta, a sam oddalił się z nim na kilka minut

   Sasuke popełnił błąd wspominając o tym, w ten sposób tylko rozbudził jej ciekawość. Pozostawiając jego wypowiedź bez komentarza, zaszyła się w zaciszu swojej sypialni. Odstawiła herbatę na stolik nocny, wzięła leki i weszła pod ciepłą kołdrę. Marzyła o tym momencie od kilku długich godzin. Odruchowo chwyciła jeszcze swój telefon, a gdy go odblokowała na ekranie pojawiła się informacja o nieodebranym połączeniu.

Widząc na wyświetlaczu słowo „tata”, drżącymi palcami momentalnie wyłączyła komórkę.

Jeszcze tego jej brakowało do szczęścia.

Widocznie wypowiedzenie imienia przyrodniego brata zbudziło demony przeszłości, o których istnieniu starała się zapomnieć za wszelką cenę przez ostatnie kilka lat.

Nie chciała mieć z tym człowiekiem niczego wspólnego.  

Od Autorki: Byłoby szybciej, ale połowę miasta mi dzisiaj zamknęli, bo maratonów się zachciało :X 

Rozdział jest o wiele szybciej, tak jak obiecałam. Ogólnie mam zamiar, a przynajmniej chęci by publikować coś raz na miesiąc, biorąc pod uwagę wszystkie inne obowiązki i zobowiązania. Plus staram się wrócić do dawnej wprawy w pisaniu, a nie jest łatwo. 

Adios! I do następnego! 

Chapter 5: Favour

Dawno nie spała tak dobrze. 

Pomimo kilku nieprzyjemności z wczorajszego dnia, wyszła z domu z uśmiechem na ustach. Kąpiel z butelką wina okazała się mieć zbawienny wpływ na jej samopoczucie i nadszarpnięte nerwy. Z każdym kolejnym łyczkiem „magicznego” trunku, świat stawał się zabawniejszy. Nawet wizyta Sasuke, zdrada Sasoriego, spisek Ino, idiotyczne artykuły Ukrytego Ninja, praktycznie poszły w niepamięć. Natomiast, przy drugiej butelce Merlota, śmiała się już do rozpuku i to z samej siebie. A wszystko przez głupią pokusę, której uległa. Pod wpływem impulsu odpaliła laptopa i zaczęła nadrabiać zaległości. Chęć zapoznania się z treściami zamieszczonymi na jej temat przez jej ukochany portal plotkarski, wzięła nad nią górę. Czytając ich brednie wyssane z palca musiała przyznać, że osoby piszące dla nich artykuły, cechowały się nie lada fantazją. 

Najzabawniejszą tezą jaką wysnuli pseudo dziennikarze, były jakże nietrafione przypuszczenia o - o zgrozo! - zdradzie, jakiej niby się dopuściła. Jedni opowiadali się za tym, że Sasuke posłużył jej jako środek do wybicia się w świecie dziennikarstwa, inni winą obarczali jego pracoholizm, ciężki charakter, albo traumę jakiej doświadczył kilka lat wcześniej. 

W dzień jej wyjazdu na stronie Ukrytego Ninja opublikowano zdjęcie, na którym ona i Sasori zostali uchwyceni przy ladzie w barze, podczas jej imprezy pożegnalnej, w momencie gdy nachylił się nad nią by powiedzieć jej, że są obserwowani. Nagłówek głosił “Bezpruderyjni - przyłapani na gorącym uczynku!”, a treść była następująca: „Czułe słówka i gesty w miejscu publicznym nie stanowią dla nich problemu. Para kochanków coraz śmielej okazuje swoje wzajemne zainteresowanie, ale czy obnoszenie się ze swoją niewiernością jest aby na pewno rozsądne? Czy prawdziwym jest powiedzenie »z jakim przystajesz, takim się stajesz?« Czy w czasie trwania związku Sasuke z Sakurą, serce kobiety także zamarzło? Uchiha na własnej skórze może się teraz przekonać jak smakuje zdrada, w wykonaniu drugiej strony. Czy powrót karmy będzie miał wpływ na efektywność jego pracy, czy młody potentat otrząśnie się z tego i na nowo zacznie bywać na salonach? Czy to definitywny koniec (nie)idealnej pary? Czy jak my wierzycie w drugie szanse? Tak wiele pytań, na które nikt nie zna jeszcze odpowiedzi, ale my obiecujemy odkryć dla Was prawdę!”  

Gdyby tylko na tym zakończyły się spekulacje portalu plotkarskiego byłaby wręcz w siódmym niebie. To byłoby wręcz idealne zwieńczenie jej kadencji jako dziewczyny Sasuke. Fakt, byłby to kolejny skandal, który Suigetsu musiałby jakoś zamieść pod dywan. Lecz w porównaniu z wcześniejszymi wybrykami Sasuke był to pikuś, błąd bardzo łatwy do naprawienia. Wystarczyło przecież by po jakimś czasie Sasuke pojawił się na salonach z nową wybranką, a wszystko w pewnym momencie by ucichło. 

Tak się jednak nie stało. W dodatku Ukryty Ninja, nie zaprzestał swoich dociekań i spekulacji. Kilka dni później, gdy Sakura już rozpoczęła swoją podróż życia, na stronę internetową portalu trafiło nowe zdjęcie. Tym razem przedstawiające Sasoriego opuszczającego siedzibę redakcji wraz z Ino, trzymającą go pod ramię w ten letni, ale jakże deszczowy dzień. Sakura aż wypluła wino czytając nagłówek, jakim zabłysnął tym razem ninja “Podwójny skok w bok? Uwaga panowie, pilnujcie swoich pań!”. Zamierzając ponabijać się z przyjaciela chwyciła za telefon, jednak kiedy miała już nacisnąć na ekranie zieloną słuchawkę, po prostu zrezygnowała. 

Za wcześnie, pomyślała dopijając resztkę wina wprost z butelki. W głębi duszy wiedziała, że Sasori nigdy umyślnie by jej nie wystawił, ale z drugiej strony nie powinien tak łatwo ulegać manipulacjom nowej, blond cizi z pracy. Albo mieć przynajmniej na tyle przyzwoitości, żeby ją ostrzec. Tymczasem nie pisnął nawet słówkiem o tym, co się kroi. Nie zamierzała jednak wierzyć matactwom Ukrytego Ninja i oskarżać Sasoriego o przyjacielską zdradę, opierając się tylko na materiałach zamieszczonych przez tych - pożal się boże -  pismaków. Fotografie, które zamieścili w internecie nie stanowiły żadnego dowodu. Kilka minut zabawy z Photoshopem, albo fotka cyknięta pod odpowiednim kątem i można było naginać rzeczywistość według własnych potrzeb, sprawiając, że odbiorcy trudno było odróżnić kłamstwo od prawdy.

Tak jak wcześniej poinformował ją Sasori, żaden z artykułów nie doczekał się żadnego komentarza ani sprostowania ze strony PR’owego obozu Sasuke. Dając tym samym dziennikarzom tego szmatławca większe pole do popisu i pozwalając im na coraz śmielsze teksty. Jak tylko zorientowali się kim tak naprawdę była Sakura i czym zajmowała się zawodowo, ukazał się kolejny artykuł według, którego wyjechała, bo odkryła, że nie tylko ona wykorzystała kogoś do własnych celów, a zdrada jakiej się dopuściła, nie była jednostronna. Dziennikarze tego szmatławca twierdzili, że wyjazd był tylko pretekstem, nieudolnie zatuszowaną próbą ucieczki od kłopotów w związku. Brednie wyssane z palca, którym nikt nie zaprzeczył i w które odbiorcy uwierzyli bez najmniejszych oporów. Momentami nienawidziła siły perswazji jaką miały social media.

Wycieńczona emocjonalną huśtawką, jaka została jej zaserwowana tego dnia zasnęła bez najmniejszego problemu i spała niczym dziecko. 

Następnego ranka stanowczym krokiem przekroczyła próg redakcji przy Liverpool Street, pomimo lekkiego bólu głowy wywołanego nadmiarem alkoholu szła pewnym krokiem, z dumnie uniesioną głową. 

Ciężko zapracowała na swój sukces i nie da sobie od tak odebrać tego, na co tak harowała przez kilkanaście miesięcy, a zwłaszcza nie z powodu jakiegoś dumnego osła!

— Woho! Jest i nasza nowa gwiazda! — zjeżyła się odruchowo słysząc zaczepne słowa Takeshiego. Jednak widząc jego zawadiacki uśmiech i otwarte ramiona, sama zaczęła się uśmiechać. Jego słowa nie były złośliwe, były zwykłym przyjacielskim przytykiem, dlatego odetchnęła z ulgą i kręcąc głową podeszła do niego. 

— Nie pytaj o autograf, bo go nie dostaniesz — zażartowała, obdarowując go delikatnym uśmiechem. 

Z żalem musiała przyznać, że postawa Takeshiego i osób, które Sasori zaprosił do baru przed jej wyjazdem, była niestety wyjątkiem. Idąc do swojego biura, czuła się nieswojo pod obstrzałem spojrzeń rzucanych przez resztę współpracowników. Niektórzy witali się z nią zdawkowo, inni wypytywali o szczegóły podróży, a jeszcze inni rzucali zawistne spojrzenia i wracali do pracy, całkowicie ją ignorując. Sądziła, że okres bycia wyrzutkiem na warunkowym miała już za sobą. Najwidoczniej się przeliczyła. 

Zupełnie inaczej wyobrażała sobie swój powrót.

Kiedy tylko znalazła się w biurze, pospiesznie zamknęła za sobą drzwi chcąc odciąć się od tej nieprzyjaznej atmosfery. Westchnęła głośno opierając się całym ciężarem o drewnianą powierzchnie. Miała przeczucie, że upłynie sporo czasu, zanim odzyska sympatię współpracowników. Nie miała wątpliwości, że wszystko wyglądałoby inaczej gdyby nie Ino i Ukryty Ninja.

Ku jej uldze w pomieszczeniu, które dzieliła z Sasorim od kilku lat, na szczęście nic się nie zmieniło. Na jego biurku cały czas panował bałagan, który on bez skrupułów nazywał kontrolowanym chaosem. Choć bardzo chciała się z tym nie zgodzić, ten drań zawsze dokładnie wiedział, gdzie co leży, doprowadzając ją tym do szaleństwa. Nie potrafiłaby tak pracować, w domu mogła mieć artystyczny nieład - żaden problem, natomiast w biurze wszystko miało swoje miejsce – przynajmniej po jej stronie. Pozwalało jej to zebrać myśli i rzetelnie wykonywać obowiązki.  

Niespiesznie zbliżyła się do swojego biurka i opadła na swój fotel, okręcając się na nim kilkakrotnie. 

Nie pamiętała, kiedy ostatni raz pojawiła się w pracy przed Sasorim. Zazwyczaj wpadała do biura zdyszana na ostatnią chwilę albo najnormalniej w świecie spóźniona. Ciągnięcie dwóch etatów miało swoje minusy, ale na szczęście miała to już za sobą. Przynajmniej myślała tak do wczorajszego dnia, kiedy Sasuke zakłócił jej spokój prosząc ją o przysługę, czy raczej dwie. 

Nadal nie wiedziała co skłoniło go do tego, by ponownie wkroczyć w jej życie i to w tak krótkim czasie od jej powrotu. Coś tutaj śmierdziało, a ona nie miała ochoty przypadkiem wejść na pole minowe. Wyciągnęła z kieszeni telefon i przez chwilę wpatrywała się w czarny ekran. Wiedziała, że Sasuke nie zdradzi jej żadnych szczegółów odnośnie dzisiejszego spotkania, a ostatnie co chciała to popełnić faux pas. 

Bez większego zastanowienia napisała krótkiego sms’a do Suigetsu. Na jego pomoc zawsze mogła liczyć. W końcu to on zawsze organizował jej stroje na każde wyjście z Sasuke, miała nadzieję, że i tym razem okaże się równie pomocny.

Drzwi do biura niespodziewanie otworzyły się z lekkim skrzypnięciem, a ona sama, aż podskoczyła w fotelu, wyrwana ze świata swoich myśli.

Zaskoczona wpatrywała się w zastygłego w progu Sasoriego. Nie spodziewała się go tak wcześnie, jednak poniekąd ucieszył ją jego widok, zwłaszcza, że w dłoniach trzymał dwa kubki z logo ich ulubionej kawiarni wraz z papierową torbą, z której unosił się nieziemski zapach ciepłych babeczek. Musiała przyznać mu kilka punktów za tą próbę przekupstwa, jednak nadal brakowało mu kilkudziesięciu innych, żeby znowu znaleźć się na jej świątecznej liście. 

— Nie mogłaś spać? — spytał z nerwowym śmiechem, zaskoczony jej obecnością.

Sakura założyła dłonie za kark i rozsiadła się wygodniej.

— Oh spałam wyśmienicie, dzięki, że pytasz. — Jej ton nie należał do przyjaznych. Sasori tuż po przełknięciu śliny wszedł do gabinetu, zamykając za sobą drzwi. 

— Przez noc wróciła ci odwaga? — zagaiła.

Jeszcze nigdy dogryzanie przyjacielowi nie sprawiało jej, aż takiej przyjemności. Najbliższe kilka dni w biurze zapowiadały się interesująco.

— Sakura — powiedział wzdychając.

Skupiła na nim swoje rozbawione spojrzenie, obserwując jak Sasori leniwym krokiem podchodzi do niej i rozkłada bezradnie ramiona.

— Wiesz przecież, że wcale nie chciałem cię wczoraj zostawiać — oznajmił z miną zbitego psa.

Na te słowa Sakura skrzyżowała ramiona na piersi.

—  Poważnie? – burknęła – Odniosłam inne wrażenie. Nie wiem czy zdajesz sobie z tego sprawę, ale zostawiłeś mnie na pożarcie lwu. Nie chodzi mi już tylko o wczorajszy wieczór. Kiedy byłam w podróży byliśmy cały czas ze sobą w kontakcie, a ty nawet słówkiem nie pisnąłeś, że ten inteligent nie kiwnął palcem, żeby uporządkować cały ten bałagan! Zdajesz sobie sprawę, jak trudne było dla mnie mierzenie się z nim sam na sam, tuż po tym jak dopiero co odkryłam, że afera jaka rozpętała się wokół nas, nadal trwa! Sasori mniej by mnie bolało, gdybyś kopnął mnie w tyłek, wiesz jak ja się poczułam? – rzuciła podniesionym głosem, po czym z prychnięciem dodała —  Obaj jesteście siebie warci! 

Złość, która kumulowała się w niej od wczoraj, właśnie osiągnęła punkt kulminacyjny. Nie tak miało to wszystko wyglądać! Po powrocie miała być znowu szarą myszką, która wtapia się w tłum, bez konieczności ukrywania się za okularami i czapeczkami z daszkiem. 

Sasori wyciągnął z papierowej torby, dwa duże muffiny z podwójną czekoladą i postawił je na jej biurku, jako znak pokoju.

Nienawidziła go w tej chwili jeszcze bardziej. Znał ją na wylot - każdy sekret, każdą słabość, niczego przed nim nie ukrywała. Sasori od lat był przyjacielem, którego tak bardzo brakowało jej w dzieciństwie. Żałowała tylko, że pojawił się w jej życiu tak późno. 

— Miałem cichą nadzieję, że wyżyjesz się na nim, a mi się upiecze — przyznał szczerze, a nerwowy śmiech ponownie wyrwał się z jego krtani. 

Tak bardzo jak nadal miała mu za złe to co zrobił, tak nie potrafiła zbyt długo się na niego gniewać. Nie po tym co razem przeszli. Zresztą, wszystko co teraz miała, kim była, zawdzięczała właśnie jemu. 

Mogli się ze sobą sprzeczać, droczyć, wygłupiać, wrzeszczeć na siebie, ale ostatecznie się godzili. Jednak tym razem potrzebowała więcej czasu, żeby mu całkowicie wybaczyć, tym razem Sasori przekroczył granicę i nadszarpnął jej zaufanie.

Nie miało znaczenia czy zrobił to specjalnie, czy nie. Liczyło się tylko to, że to zrobił. 

— Przepraszam Sakura — wyznał wreszcie z ciężkim sercem. 

Po raz pierwszy od kiedy się znali, dostrzegła w nim skruchę. Zdjął maskę komika, który każdy problem obracał w żart.

— Strasznie głupio to wszystko wyszło. Zwłaszcza z Ino. Tak samo jak ty sądziłem, że zaraz się znudzą i przestaną węszyć nowe sensacje, jednak najwyraźniej się pomyliłem.

Sakura nie przerywając mu, zaczęła ściągać z kubka plastikowe wieczko, łapiąc go oburącz. Wsłuchując się w jego wyjaśnienia i obserwując jak się przed nią kaja, zaczęła delektować się poranną kawą. 

— Odkręcę to jakoś. Wyjaśnię to wszystko. Powiem, że to najzwyklejsze oszczerstwo. — Cały ranek spodziewała się, że Sasori jak zwykle podejdzie do tej sytuacji z humorem, jednak się pomyliła. Widziała po nim, że jest świadomy, że zawalił.

Spojrzała na przyjaciela z pod uniesionych brwi, po czym westchnęła ciężko. 

— Za późno już na jakiekolwiek komentarze czy sprostowania. W ten sposób tylko zachęcisz ich do dalszego rozdmuchiwania tej sprawy — skwitowała, chwytając za muffina i wgryzając się w niego. 

Jeszcze wczoraj, kiedy ustalili z Sasuke, że będzie jej winien przysługę, chciała go poprosić o to, by wydał oficjalne oświadczenie w ich sprawie. Jednak w połowie butelki wina dotarło do niej, że nie ma to najmniejszego sensu, bo w ten sposób tylko zaognią całą sytuację. Wciąż łudziła się, że Ukryty Ninja znajdzie sobie nowy obiekt do nękania, a jej historia odejdzie w niepamięć. Liczyła się jednak z tym, że kiedy tylko jeden z pismaków zwietrzy jej powrót do kraju, jej życie zamieni się w piekło. Miała jednak nadzieję, że szybko się nią znudzą i w przeciągu kilku dni odzyska normalne życie. W takich wypadkach pozwalała sobie na bycie niepoprawną optymistką, inaczej już dawno popadłaby w depresję. 

— To co zamierzasz zrobić? — spytał z wahaniem jej przyjaciel.

— Nic. Nawet jeśli jeszcze o mnie nie zapomnieli, to niedługo to zrobią. 

Nie miała innego pomysłu jak po prostu żyć dalej i czekać, aż sprawa sama ucichnie. Podjęcie jakiegokolwiek działania wiązało się z ryzykiem, że niepotrzebnie na nowo rozbudzi ciekawość reporterów. Jedyne co mogło przyspieszyć proces zapomnienia o jej osobie przez wścibskich pismaków, to pokazanie się przez Sasuke publicznie z inną kobietą, co miała nadzieję nastąpi w najbliższym czasie, a póki co już niedługo ex szefuncio będzie jej wisiał dwie przysługi.

Sasori miał co do tego, całkiem odmienne zdanie. Teraz kiedy właściwie stała się twarzą Pryzmatu Świata, a nakłady czasopisma z jej artykułami rozeszły się niczym świeże bułeczki, ludzie na pewno tak łatwo o niej nie zapomną. Jego zdaniem za wszelką cenę powinna postarać się o to, by przestano kojarzyć ją z Sasuke, to była jedyna szansa na to, by odzyskała dawne życie. 

Co przypomniało mu…

— Swoją drogą to po co on w ogóle do ciebie przylazł?

— Musicie być blisko, skoro bez żadnych oporów wpuściłeś go do mojego mieszkania i zostawiłeś nas samych. Zadzwoń do niego i sam spytaj, na pewno z chęcią zaspokoi twoją ciekawość — odparła z sarkazmem. 

— A co niby miałem zrobić twoim zdaniem, hmm? Rozwalić się w fotelu i wcinając pizzę podsłuchiwać waszą prywatną rozmowę? Przypominam ci bystrzaku, że oficjalnie nie wiem o tym, co was łączy, więc może wyjaśnisz mi niby jak wytłumaczyłabyś mu moją obecność?

Punkt dla Sasoriego.

Już miała mu się jakoś odgryźć, ale akurat w tym momencie jej komórka zaczęła wibrować jak oszalała na drewnianym blacie. Kiedy spojrzała na wyświetlacz przeżyła nie mały szok. Rzadko rozmawiali ze sobą przez telefon, częściej komunikowali się za pomocą sms-ów, dlatego niepewnie sięgnęła po urządzenie. Nie wiedziała, dlaczego Sasori po prostu nie odpisał na jej wiadomość, jak to miał w zwyczaju, w końcu nie zadała mu nie wiadomo jak trudnego pytania.

— Aż tak się za mną stęskniłeś, Suigetsu? — spytała, w między czasie uruchamiając komputer. 

Pogaduszki, pogaduszkami, ale przydałoby się wreszcie wziąć do pracy, zwłaszcza, że za kilka godzin miała spotkanie z redaktorem naczelnym i zarządem. Na samą myśl miała dreszcze. 

— Kobieto, prawie dostałem przez ciebie zawału! Myślałem, że już nigdy się nie odezwiesz! — Suigetsu mówił zdyszanym głosem, jakby gdzieś się spieszył.

— Wiesz, zamiast wrzucać mnie wczoraj bezpośrednio w paszczę lwa, mogłeś chociaż wejść i się przywitać — skarciła go pół-żartem, pół-serio, po czym wzięła kolejny kęs muffina. Zamierzała spytać go jaki ma pomysł na jej dzisiejszy stój, ale Sasori zaczął jej machać rękami tuż przed nosem. Zmarszczyła brwi, wsłuchując się równocześnie w głos Suigetsu wydobywający się ze słuchawki, jak i cichy szept Sasoriego, wypowiadającego zaledwie trzy sylaby.

On był sam!

Z przerażeniem spojrzała na ekran komórki, jakby ta nagle zmieniła się w węża, po czym szybko odłożyła telefon na blat, włączając tryb głośnomówiący.

Popełniła ogromny błąd. Była święcie przekonana, że Sasuke tak jak zawsze, zjawił się u niej w towarzystwie Suigetsu. Oni byli właściwie nie rozłączni, Hozuki nie tylko zajmował się PR-em, ale był też prawą ręką Sasuke, bez której ten właściwie nigdzie się nie ruszał. Co tu się do cholery działo?

— Przecież wiesz, że nie przepuściłby takiej okazji! Gdybym tylko wiedział, że się spotykacie, sam bym się do ciebie wprosił i nie pozbyłabyś się mnie z tej twojej klitki przez kilka ładnych godzin!

Wybuchła histerycznym śmiechem. Była totalną idiotką! Miała pretensje do Sasoriego, że wrzucił ją na minę, a wcale nie potrzebowała jego pomocy, by wpakować się w tarapaty. Obecnie miała jeszcze większy mętlik w głowie niż rano, w dodatku miała wrażenie, że właśnie popsuła dokładnie ułożony przez Sasuke plan. Oj nie będzie zadowolony, kiedy się dowie. W myślach widziała już jak ciskał w nią pełnym mordu spojrzeniem i słyszała jak karci ją jak dziecko. A na pewno się dowie. Niebieskowłosy nie potrafił utrzymać języka za zębami dłużej niż przez 30 sekund.

— Przejdźmy do sedna sprawy, Sakura! Gdzie i o której dokładnie się wybieracie, a przede wszystkim dlaczego dowiaduję się o tym ostatni! 

Sama chciałaby to wiedzieć, ale komentarz Suigetsu odebrał jej w tej chwili mowę.

— Sakura no, nie każ mi zgadywać, nie mamy na to czasu! Myślisz, że tak łatwo jest dostać jakieś dobre ciuchy na ostatnią chwilę? 

Była w takim szoku, że nie potrafiła zebrać myśli, a co dopiero odpowiedzieć. Rzuciła Sasoriemu błagalne spojrzenie, ale ten tylko rozłożył bezradnie ramiona. Jedyne rozwiązanie jakie przyszło jej na myśl, to jakże dojrzałe przerwanie połączenia.

Znienacka ze słuchawki wydobył się głos, którego nie spodziewała się teraz usłyszeć, a tym bardziej nie przypuszczała, że to właśnie on uratuje jej skórę.

— Piąta w Le petite w Kensington. Pasuje? 

Nieświadomie automatycznie wyprostowała się w krześle. Gdyby Sasori nie szturchnął jej w ramię, pozostałaby w stuporze znacznie dłużej, tym samym grabiąc sobie u Sasuke jeszcze bardziej.  

— Pracuje do w pół do piątej. Nie dojadę. — Nawet jeśli wysłaliby po nią samochód, nie było mowy by w popołudniowych korkach dostała się na drugą stronę miasta w trzydzieści minut. Nie wspominając już o przebraniu się. To nie miało szansy się udać. 

— Gdzie jest twoje biuro? — ponownie spytał Sasuke.

— Niedaleko stacji Liverpool Street. 

— Znajdę coś bliżej. Będziemy w kontakcie. 

Nim zdążyła mrugnąć, połączenie zostało przerwane, a ona sama poczuła jak wstrzymywane przez nią powietrze, właśnie z niej ulatuje. Miała przerąbane i choć Sasori łaskawie nie skomentował tego w żaden sposób, jego mina mówiła sama za siebie. Wkopała się i to podwójnie.

— Spotkanie z zarządem i Homurą jest o trzeciej, lepiej się przygotuj — było jedynym co wyszło z jego ust, zanim pogrążył się we własnej pracy.

~***~

— Gdzie jest ten puder?

Jak na złość akurat dzisiaj jej torebka postanowiła zamienić się w czarną dziurę. Nie dość, że zostało jej niespełna 15 minut na poprawę makijażu i dotarcie do restauracji umiejscowionej 10 minut drogi spacerkiem od jej redakcji, to jeszcze to cholerstwo postanowiło pobawić się z nią w chowanego.

 Nadal nie mogła wyjść z szoku po porannej wiadomości od Sasuke. W której przekazał jej, że spotkają się godzinę później niż to wstępnie planował i znacznie bliżej niż pierwotnie zakładała. Była mu za to niezmiernie wdzięczna, bo choć spotkanie z zarządem rozpoczęło się punktualnie, to zakończyło się znacznie później. Nie starczyło jej więc czasu by wrócić do mieszkania, przebrać się i mentalnie przygotować na kolejną biznesową kolację z jego partnerami w interesach. 

— Wszystko okay? — Głos Ino powstrzymał ją w ostatniej chwili przed wyrzuceniem całej zawartości torebki do łazienkowej umywalki.  

—  Och wprost wyśmienicie, przyjaciel mnie wystawił, zarząd wykorzystał moją osobę, żeby wypromować czasopismo, a ja tym samym straciłam prywatność, zostało mi niespełna 10 minut, żeby dotrzeć na spotkanie, więc wszystko jest w jak najlepszym porządku. Miło, że zapytałaś — odparła z irytacją, nie zaszczycając jej nawet przelotnym spojrzeniem. — Gdzie jest ten przeklęty puder — warknęła sama do siebie.

Po spotkaniu z zarządem, Sakura pałała do blondynki jeszcze większą nienawiścią. Już po kilku minutach zrozumiała, że przełożeni zwrócili na nią uwagę nie z powodu jej tekstów, a przynajmniej nie tylko, a z powodu jej koneksji z Sasuke. Siedząc w sali konferencyjnej miała ochotę rzucić się do szyi kobiecie, która zrobiła z jej życia piekło. 

— Postawię sprawę jasno — rozpoczęła hardym tonem blondynka. — Wiem, że nie jesteś zbytnio zadowolona z tego, że umieściłam twoje zdjęcia w sieci. Przez co wszyscy dowiedzieli się, gdzie pracuje obecna kobieta Sasuke Uchihy. Ale powinnaś mieć na uwadze, że zarówno moją jak i twoją pracą jest wypromowanie Pryzmatu Świata. Jeśli nie zauważyłaś, to zarząd był zachwycony. Liczba naszych czytelników wzrosła niemal dwukrotnie, a zarówno ty jak i nasze czasopismo macie szansę na nagrodę, więc wybacz, ale nie mam sobie nic do zarzucenia. A jeśli masz zamiar zjechać mnie za to, że większość ludzi szuka sensacji a jakiś szmatławiec nagina prawdę i żyje z rozsiewania plotek, to znaczy, że masz nierówno pod sufitem, bo nie zrobiłam nic, żeby ci bezpośrednio zaszkodzić. Nikt nie jest w stanie kontrolować ludzkiej wyobraźni. 

Sakura niechętnie musiała przyznać jej rację. Nikt poza nią, Sasuke, Sasorim i Suigetsu nie znał jej prawdziwych powiązań z potentatem największej firmy jubilerskiej. Jedyne co jej pozostało to trzymać się kłamstwa, które wymyślili tuż przed jej wyprawą, i które Sasuke - miała nadzieję – zacznie wreszcie rozpowszechniać.

— Tuż przed moim wyjazdem rozeszliśmy się. Stąd moja złość. Wolałam zostawić przeszłość za sobą, zamiast ponownie w nią wdepnąć tuż po powrocie — rzuciła spoglądając na swoją rozmówczynię w lustrze.

Wyraz twarzy Ino od razu złagodniał. Niby istnieje coś takiego jak solidarność jajników dzięki której kobiety rozumieją się właściwie bez słów, zwłaszcza gdy w grę wchodzi złamane serce, ale nie spodziewała się, że ta krwiożercza zołza jest zdolna do empatii. Tym co zdziwiło Sakurę jeszcze bardziej, było przekleństwo jakie wydobyło się z ust PR’owca pod adresem Sasoriego, który najwyraźniej pominą ten jakże istotny fakt.

— Faceci to głupcy, nic na to nie poradzisz. Myślą tylko jedną częścią ciała — skwitowała jedynie Sakura. 

Ino miała rację w kontekście pracy. Ich obowiązkiem było dbanie o to, by ich miesięcznik podróżniczy zyskał jak największą popularność w Wielkiej Brytanii, a także poza granicami kraju. Jedyne o czym zapomniała, to fakt, że nie powinni tego robić kosztem życia prywatnego. 

Sakura zastanawiała się przez chwilę, czy gdyby zamieniły się z blondynką miejscami, ta wymagałaby od niej takiej samej wyrozumiałości. 

Szczerz w to wątpiła.

 Z ciężkim westchnieniem uświadomiła sobie, że pomimo swojej porannej decyzji, by nie prosić Sasuke o wydanie oświadczenia w ich sprawie, będzie jednak musiała to zrobić. W tej chwili tylko pokazanie się Sasuke z inną kobietą, w miejscu publicznym, mogło pomóc jej odzyskać względną normalność. Wtedy w mediach będzie znana jako jego ‘ex’, a nie obecna kobieta. Zawsze był to jakiś postęp. 

 — Ale ty okazałaś się nie lepsza od nich. Wykorzystałaś mnie, nie tyko do wypromowania naszej redakcji, ale także do zyskania w oczach zarządu. Samolubnie, bez konsultacji ze mną, bez najmniejszego ostrzeżenia rzuciłaś mnie wilkom na pożarcie, doskonale znając moje zdanie na ten temat – Sakura nadal była wściekła. Dokładnie pamiętała zachowanie nowego PR-owca na pierwszym ich wspólnym spotkaniu z Homurą, a także to jak usilnie nalegała by Sakura wyjechała i zamieszczała swoje „sprawozdania” w sieci. Przypuszczenia i niechęć Sakury wobec blondynki okazały się trafne.

Ino wzruszyła tylko ramionami.

— Nie powiedziałam, że jestem bez winy, ale miej na uwadze to, że dzięki mnie i ty wspięłaś się ciut wyżej na szczeblach kariery – po tym komentarzu kobieta odwróciła się z zamiarem opuszczenia pomieszczenia, ale zamarła z dłonią na klamce, rzucając przez ramię – Wiem, że nie kopie się leżącego, ale wyglądasz fatalnie. Wracaj do domu i kładź się do łóżka, jesteś nam tutaj potrzebna.

Sakura z niechęcią ponownie spojrzała w lustro. Ino miała rację, wyglądała okropnie i nawet makijaż nie zdoła tego ukryć. Przeklinała w duchu cholerną różnicę klimatu. Rano czuła się całkiem nieźle, jak na spędzenie zakrapianego wieczoru poprzedniego dnia. Wcześniej zakładała, że ból głowy, który towarzyszył jej w drodze do pracy to jedynie efekt kaca, ale widocznie nie tylko tego. W miarę upływających godzin jej samopoczucie tylko się pogarszało. Było już tak źle, że Sasori zgłosił się na ochotnika i poszedł do apteki, po leki dla niej. Musiała jakość przetrwać spotkanie z zarządem i dotrzymać słowa danego Sasuke. Miała nadzieję, że tona leków, które łyknęła tuż przed i po zebraniu zacznie wreszcie działać, bo prócz rozstroju żołądka nie widziała żadnych efektów.

— To tylko zwykłe przeziębienie. Przejdzie za kilka dni — powiedziała powracając do grzebania w swojej torebce, ale nigdzie nie potrafiła znaleźć swojej zguby. 

— Tego szukasz?

Zaskoczona spojrzała na niewielkie pudełeczko leżące na wyciągniętej dłoni Ino. W życiu nie pomyślałaby, że to ona przyjdzie jej na ratunek.

— Mówiłaś coś o pudrze, kiedy weszłam — wyjaśniła, wyrywając Sakurę ze świata jej myśli, jednocześnie umieszczając kosmetyk w jej dłoni.

— Dzięki. Musiałam zostawić swój w domu. Spieszę się trochę. 

W normalnych okolicznościach odwołałaby spotkanie, sugerując przesunięcie go na inny termin. Niestety z Sasuke nic nie było proste. Podejrzewała, że jej prośba tylko by go rozjuszyła, zwłaszcza, że dał jej wczoraj do zrozumienia, że to coś pilnego i ważnego. Nie miała więc innego wyjścia jak zacisnąć zęby i pojawić się na czas w umówionym miejscu. Nie miała dziś siły ani ochoty na użeranie się z upartym Uchihą. Chciała jak najszybciej mieć to już za sobą, żeby móc znaleźć się w swoim łóżku, pod ciepła, puchatą kołdrą i zapaść w sen na kilka ładnych godzin.

— Jedyne gdzie powinnaś się teraz spieszyć to do łóżka, moja droga — powiedziała z nie małą dezaprobatą blondynka, stając tuż obok z założonymi rękami.

Sakura wzruszyła na ten komentarz ramionami.

— Możesz być pewna, że to zrobię, ale później. Zaraz po tym, jak napełnię swój żołądek darmowym jedzeniem.

O ile będę w stanie coś przełknąć, dodała w myślach. Od rana nie miała apetytu, ale zrzucała to na kumulujący się w niej wcześniej stres, związany ze spotkaniem z zarządem.

Ino mierzyła ją, bacznym spojrzeniem niebieskich tęczówek, jednocześnie sięgając do swojej torebki.

— Czyżby randka? W takim razie będziesz potrzebowała jeszcze tego – rzuciła kobieta wyciągając w jej stronę maskarę, róż i cień do powiek.

Na ten komentarz dłoń Sakury momentalnie zamarła w bezruchu, w trakcie nakładania na usta ulubionej czerwonej szminki. 

Czy tak właśnie wyglądała? Jakby szykowała się na randkę? Uważnie przyjrzała się stojącej po drugiej stronie lustra kobiecie. Miała bladą, choć opaloną cerę. Delikatny, prawie niewidoczny makijaż. Jedynym żywym akcentem na jej twarzy, były na wpół pomalowane usta. 

Blondynka wykorzystała jej chwilowe zamyślenie, by odwrócić ją w swoją stronę. Wydając jej krótkie polecenia, wprawnymi ruchami nałożyła jej na oczy cień do powiek, tusz do rzęs, twarz pokryła pudrem a za pomocą niewielkiego pędzla, rozprowadziła róż na jej kościach policzkowych. 

— Gotowe —  powiedziała po czym z uśmiechem triumfu odsunęła się od niej, kiwając głową w stronę tafli szkła — teraz możesz złamać kilka serc.

 Sakura zrobiła niepewny krok w tył i spojrzała w lustro starając się zobaczyć siebie oczami innych. Przed sobą widziała kobietę o intensywnie zielonych oczach, których kolor uwydatniał perłowy cień do powiek i długie, czarne rzęsy. Kości policzkowe zaakcentowane zostały odrobiną różu, a pełne usta podkreślone czerwoną pomadką. Jakimś cudem makijaż zatuszował jej bladość. Burza jej krótkich ułożonych w nieład włosów, nawet dodawała jej kobiecości. Kobieta patrząca na nią z tafli miała na sobie jasną zwiewną koszulę, do tego marynarkę, dopasowane, ciemno granatowe jeansy i beżowe szpilki. Całego stroju dopełniał sznur długich pereł z niewielkim supłem zawiązanym na końcu.

Kobieta wyglądała elegancko. 

Sakura nie przypominała siebie. Pierwszy raz od bardzo dawna tak się odstawiła i musiała stwierdzić, że dobrze jej w takim wydaniu. Nie miała pewności, czy taki strój nada się na spotkanie z Sasuke, ale ten zestaw wybrała z myślą o spotkaniu z zarządem. Chciała się prezentować jak pewna siebie kobieta, która jest zdeterminowana by walczyć o swoje. Miała nadzieję, że się jej udało i że Uchiha nie będzie miał jej za złe takiego stroju, bo chcąc nie chcąc nie miała czasu, żeby się przebrać.

— Dzięki — rzuciła z nikłym uśmiechem w stronę Ino — ale jeśli mam być szczera to raczej nie jest randka. Nasze relacje należą do kategorii skomplikowanych.

~***~

Czując jak mroźne, zimowe powietrze uderza w nią schowała podbródek w wełniany szalik, chcąc jak najszybciej znaleźć się w ciepłym pomieszczeniu. Musiała szczerze przyznać, że przez ostatnie miesiące odzwyczaiła się zarówno od chłodu, jak i deszczu. Wymijając przechodniów skręciła w lewo, gdzie jeśli dobrze sprawdziła w internecie powinien znajdować się lokal, do którego się kierowała. 

Dziwnie czuła się idąc na to spotkanie. Kompletnie nie wiedziała czego może się spodziewać, ani kogo zastanie na miejscu. A co gorsza zwykle niezawodny i najlepiej poinformowany Suigetsu, nie był w stanie jej pomóc.  Miała wrażenie, że kontaktując się z nim tylko pogorszyła sytuację ich obojga. 

Skostniałymi palcami zaczesała pasmo włosów za ucho wzdychając przy tym ciężko, chcąc choć trochę ujarzmić kotłujące się w niej nerwy.

Ujrzała Sasuke niemalże od razu. Stał przed restauracją w swoim długim, czarnym płaszczu, skupiając całą swoją uwagę na pracownikach budowy znajdujących się po drugiej stronie ulicy, dając jej tym samym szansę na odzyskanie względnego spokoju. 

Mimo panującego chłodu i jej kiepskiego samopoczucia, zwolniła kroku.

 Zastanawiała się, czy czekał na nią z własnej woli, czy to tylko gra pozorów, która miała zamydlić oczy ich towarzyszom. Bez względu na to, która opcja jest prawdziwa, była to dla niej nowość. Zazwyczaj chował się za przyciemnionymi szybami samochodu, czekając aż Siugetsu obierze ją z mieszkania i przyprowadzi do niego. Kiedy spoglądała na niego w tym momencie miała wrażenie, że czuje się całkiem swobodnie na ruchliwej ulicy. Ręce trzymał w kieszeniach, stał na szeroko rozstawionych nogach, jakby panował nad wszystkim. Zazdrościła mu tego. 

Odwrócił się.

Nagle i bez żadnego ostrzeżenia.

Kiedy tylko ją zauważył, od razu zaczął się do niej zbliżać. Ona sama zamarła, jakby jej stopy nagle straciły zdolność poruszania się.

Sasuke jak zawsze emanował pewnością siebie, a jego postawa świadczyła o tym, że doskonale wie czego chce i zawsze to dostaje. 

— Spóźniłaś się.

Westchnęła cicho z rezygnacją. Ten typ chyba nigdy się nie zmieni, a dzień, w którym będzie dla kogoś miły, będzie dniem, w którym samo piekło zamarznie. 

— Ciebie też dobrze widzieć – prychnęła. – Spotkanie się przedłużyło — oznajmiła krótko. Oficjalnie nie byli już związani żadną umową, więc nie widziała najmniejszego powodu, dla którego miałaby się przed nim tłumaczyć. Teoretycznie mogła w każdej chwili odwrócić się i odejść bez słowa. Jednak nie zamierzała tego robić – dała mu słowo, którego nie zamierzała łamać. 

Nie skomentował tego w żaden sposób, chyba, że ledwo zauważalne skinienie głowy, można uznać za komentarz.

— Może wreszcie powiesz co tutaj właściwie robimy? — zapytała krzyżując ramiona na piersi.

— Dowiesz się wszystkiego w środku — powiedział stając do niej bokiem i wyciągając w jej kierunku ramię. 

Sakura zmierzyła go dokładnie, po czym przewróciwszy oczami chwyciła go pod przedramię. Z każdym krokiem, który przybliżał ich do drzwi restauracji, Sakura wyczuwała, że Sasuke staje się coraz bardziej spięty. Nie wiedziała, czego ma się spodziewać po tym spotkaniu, ale zachowanie jej towarzysza nie wróżyło niczego dobrego.

W milczeniu przekroczyli próg małej włoskiej restauracji usytuowanej na styku dwóch bocznych uliczek. 

 Wykorzystując chwilę, z niemałym zachwytem rozglądała się po wnętrzu lokalu. Nazwa idealnie odzwierciedlała klimat tego miejsca. Little Italy swoim wystrojem przypominało włoski dom. Wysokie sufity, solidne dębowe podłogi, stoły z ciemnego drewna, nakryte obrusami w biało-czerwoną kratę, do kompletu z rzeźbionymi krzesłami wykonanymi z tego samego materiału. Ceglane, pobielone ściany, a na środku jednej z nich prawdziwy piec do wypieku chleba. Miejscu dodatkowego koloru nadawały, rozmieszczone na parapetach i drewnianych półkach kwiaty lawendy, posadzone w glinianych donicach. Do tego jeszcze nieziemskie zapachy pomidorów, świeżej bazylii i oliwy z oliwek unoszące się w powietrzu. Sakura czuła się jakby w kilka minut przeniosła się na drugi koniec Europy. Lokal był tak różny, od tych, które zazwyczaj odwiedzała z Sasuke, że aż miała ochotę się uszczypnąć, by sprawdzić, czy przypadkiem nie śni.

Miejsce oczarowało ją do tego stopnia, że nie zauważyła podchodzącego do nich kelnera.

— Witam ponownie, panie Sasuke. Już na was czekają. Proszę za mną — przywitał się z jej towarzyszem, jak już się znali. Być może Uchiha był tutaj stałym bywalcem. Kelner skłonił się im delikatnie po czym, dostojnym krokiem zaczął ich prowadzić w głąb lokalu. 

— Możesz przestać z łaski swojej.

Usłyszawszy karcące słowa z ust Sasuke, momentalnie spojrzała na niego zdezorientowana.

— Co proszę? — szepnęła zaskoczona.

Sasuke nachylił się ku niej i posyłając jej harde spojrzenie syknął:

— Przestań się tak rozglądać. Nie ma się czym zachwycać to najzwyklejsza knajpa na świecie.

Słysząc te słowa, momentalnie się zatrzymała. 

— Przecież… — tutaj jest ślicznie! Chciała mu wykrzyczeć te słowa prosto w twarz. Na szczęście jej uwagę odwrócił donośny męski głos:

— No nareszcie! Już myślałem, że o nas zapomnieliście!

Sakura zamarła. To już był cios poniżej pasa! W tej chwili zrozumiała, dlaczego Sasuke nie chciał jej zdradzić z kim mają się dzisiaj spotkać. Wiedział, że od razu by mu odmówiła. Z całego grona ludzi, których poznała dzięki Sasuke, to właśnie oni stali się jej najbliżsi. Nie przypuszczała, że jeszcze kiedykolwiek będzie jej dane się z nimi zobaczyć. Pomimo sympatii jaką ich darzyła, nie chciała tutaj być, nie chciała znowu ich okłamywać.  Miała ochotę zamordować Uchihę, tu i teraz! Nie mogła uwierzyć, że jej to zrobił. Ze stuporu w jakim się znalazła, wyrwały ją otaczające ją ramiona i zapach jaśminowych perfum. 

Hinata szeptała jej do ucha jak bardzo cieszy się na jej widok. Następny w kolejce był Uzumaki, który również nie szczędził jej uścisków. Kiedy przyjaciele Sasuke zajęli już swoje miejsca, Uchiha odsunął dla niej krzesło przy stoliku niczym prawdziwy dżentelmen. Sakura prychnęła pod nosem i wykorzystała ten moment na posłanie mu morderczego spojrzenia. Było już za późno na jakąkolwiek ucieczkę. 

— Nie mówiłaś, że wybierasz się w podróż i to na tak długo! Nawet nie wiesz jak tęskniłam za twoim towarzystwem! Ci dwaj potrafią gadać tylko o interesach! — oznajmiła pół-żartem Hyuga, puszczając do niej oczko, po czym uważniej się jej przyjrzała — Kochana, czy ty się dobrze czujesz? Nie chciałabym być niegrzeczna, ale źle wyglądasz — stwierdziła z niepokojem łapiąc Sakurę za dłoń.

Sakura zaśmiała się pod nosem, kręcąc głową z niedowierzaniem. 

— Jestem tylko trochę przeziębiona. Nagła zmiana klimatu chyba nikomu nie służy. Plus nie spodziewałam się was dzisiaj spotkać — wyznała posyłając Hyudze blady uśmiech i delikatnie ściskając jej dłoń.

— Naprawdę nic jej nie powiedziałeś? — wtrącił Naruto szturchając wymownie przyjaciela łokciem.

— Dałem ci przecież słowo, po tym jak przez kilka dni wierciłeś mi dziurę w brzuchu, żeby nic jej nie zdradzić. Twierdziłeś, że to ma być niespodzianka, więc masz co chciałeś — odparł wzruszywszy ramionami, po czym uniósł dłoń przywołując kelnera, nie dając nikomu szansy na jakąkolwiek odpowiedź.

Niespodzianka-sranka, pomyślała Sakura z uśmiechem przyjmując od kelnera kartę dań. Sasuke nie był głupi, przemilczał całą sprawę, chcąc ratować własny tyłek, a nie dlatego, że Naruto go o to poprosił, a żeby to rozgryźć wcale nie trzeba było być Sherlockiem.

Kolacja przebiegała w luźnej i bardzo przyjaznej atmosferze. To chyba był jeden z nielicznych wieczorów w towarzystwie Sasuke, podczas których mogła być po prostu sobą – rozgadaną, lekko złośliwą, wesołą dziewczyną. Naruto z Hinatą zasypywali ją pytaniami na zmianę. Interesowała ich nie tylko jej podróż, ale też sama jej praca. Nie ukrywali swojego zdziwienia, kiedy dowiedzieli się, że od dawna zajmuje się dziennikarstwem. Rozumiała ich szok, w końcu Sasuke nienawidził ludzi uprawiających jej zawód. 

Atmosfera przy stole zmieniła się diametralnie, kiedy kelner postawił przed nimi duże pucharki pełne owocowych lodów. Zaraz po tym, jak oddalił się od nich, Naruto z Hinatą wymienili się porozumiewawczym spojrzeniem, a na ich twarzach wykwitły szerokie uśmiechy.

— Mam nadzieję, że wybaczysz nam to tajemnicze i nagłe ściągnięcie cię tutaj, ale chcieliśmy ci to przekazać osobiście. Czekaliśmy z tym na twój powrót i już dłużej nie mogliśmy, dlatego Sasuke zgodził się pomóc nam w tej sprawie — w głosie Hinaty słychać było podekscytowanie, natomiast Sakura czuła jak całe to pyszne jedzenie podchodzi jej do gardła. Naoglądała się wystarczająco dużo komedii romantycznych, żeby móc przewidzieć co zaraz usłyszy.

— Pobieramy się za trzy miesiące i bardzo chciałabym, żebyś zgodziła się zostać jedną z moich druhen!

Przez jej głowę przeleciało kilka myśli jednocześnie. 

Uchiha jesteś trupem!

Po co ja w ogóle wracałam!

Muszę się stąd natychmiast wydostać.

W tej chwili miała ochotę jednocześnie krzyczeć i uciekać. Próbując zachować resztki godności i nie urazić towarzyszy, zdjęła z kolan serwetkę, a odłożywszy ją na blat, odsunęła krzesło i wstała od stołu.

— Gratuluję wam z całego serca, to naprawdę świetna wiadomość, ale muszę przeprosić was na chwilkę. Potrzebuję zaczerpnąć świeżego powietrza – po czym obdarzywszy ich bladym uśmiechem, czym prędzej zaczęła się od nich oddalać. Była na granicy wybuchu. W tym momencie nienawidziła Uchihy i miała ochotę powiedzieć mu, żeby wsadził sobie te swoją przysługę w dupę, bo ona rezygnuje.

Od Autorki: Witam was ponownie! Moja przerwa w pisaniu była dłuższa niż tego chciałam, ale czasami nie jest łatwo pozbierać swoje życie do kupy - zwłaszcza, jak wszystko po kolei zaczęło się walić. Ale jestem! Trochę zajęło mi wrócenie do pisania i dużo nerwów zjadłam nad tym rozdziałem, zwłaszcza, że moment pomiędzy Sakurą a Sasorim, był już napisany w listopadzie. Mam nadzieję, że nie zawaliłam nigdzie. Wiem, że poziom i ten rozdział może nie być taki jaki oczekiwaliście, ale na ten moment to najlepsze na co mnie stać - ale obiecuję poprawę!